اگرچه غصه به دل داشت، رنج دیده نبود            دو چشم غرقۀ اشکش به خون تپیده نبود

تو را که تشنه لب انداخـتـند از سر بام            کسی به فکـر دل دخـتـرت حـمیده نبود

اگر چه سایۀ مهـر تو از سـرش کم شد            به مـاه خـیـمه قـسم، انـزوا گـزیده نبود

حـسـین بر سـر او دست می‌کـشید آرام            حـسـین بود کـنـارش، بـلا کـشـیده نبود

اگر چه بار فـراق تو روی دوشش بود            ولی شـبـیـه رقـیـه قـدش خـمـیـده نـبود

اگر چه با غـم از دست دادنت سر کرد            ولی مـقـابـل او یـک سـر بـریـده نـبـود